Arts

Αντώνης Γιαμούρης, ο φωτογράφος που μπορεί να κρύψει χιλιάδες συναισθήματα μέσα σε μία φωτογραφία…

Yiamouris | Life FlowΟ Αντώνης Γιαμούρης είναι ενα μάγος της φωτογραφίας. Κάθε φορά που κοιτάω φωτογραφίες του, νιώθω οτι μπορώ να διακρίνω ολα έκεινα τα συναισθήματα που κατακλύζουν τον φωτογραφιζομενο, ενώ ταυτόχρονα νιώθω οτι μπορώ να ταξιδέψω με την σκέψη μου και να μυρίσω όλες τις μυρωδιές, να ακούσω όλους τους ήχους, αλλά και να δω όλα τα χρώματα, καθε τοπίου, κάθε θάλασσας, καθε ουρανού που βρίσκονται απλά αποτυπωμένα σε ενα φωτογραφικό χαρτί… σ’ ένα  χαρτί όμως που “λειτουργεί” σαν μυστικό διαβατήριο στον μαγικό κόσμο της φωτογραφίας.

Η  ενασχόληση του με την φωτογραφία  ξεκίνησε ερασιτεχνικά κατά την διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων στα Γιάννενα. Στην διάρκεια όμως των σπουδών του συνειδητοποίησε ότι η τέχνη που αγαπά απο παιδί σε συνδυασμό με την φωτογραφία του δίνει ζωή έμπνευση και δημιουργία και κάπως έτσι ξεκινά να σπουδάζει με υποτροφία στο τμήμα Fine Arts στο Μiddlesex University. Μέτα το πέρας των σπουδών του ασχολήθηκε με ενα σπουδαίο project μία έκθεση ζωγραφικης, φωτογραφίας και visual σ’ ένα από τα σημαντικότερα μουσεία της Αυστρίας το Museum Arbeitswelt Steyr, η οποία απέσπασε πολύ καλές κριτικές.

Η φωτογραφία απο ενα σημείο και μετά αποτέλεσε μέρος της ζωής του και ο Αντώνης επιτυγχάνει αυτό που πολλοί απο εμάς παλεύουμε να έχουμε στη ζωή μας, κάνει “αυτό” που αγαπά επάγγελμα.

Ακολουθούν σημαντικές συνεργασίες όπως: φωτογράφιση για το National Geographic, φωτογραφίσεις για  Ελληνικά  και ξένα brands ενώ δεν σταματά ποτέ να  αντιμετωπίζει την φωτογραφία σαν μια εναλλακτική μορφή τέχνης και σαν ένα μέσο αποτύπωσης χιλιάδων συναισθημάτων μέσα σε μία “μικρή” και ταυτόχρονα “μεγάλη” στιγμή μέσα στον άπειρο χρόνο.

Γιατί αποφάσισες να ασχοληθείς με την ζωγραφική και την φωτογραφία;

Δύο πράγματα στη ζωή μου αγάπησα τόσο βαθιά την τέχνη και τα μαθηματικά. Όπως όλα τα παιδάκια έτσι κι εγώ από πολύ μικρή ηλικία ζωγράφιζα. Όταν ήμουν περίπου 8-9 χρόνων πήγα με τους γονείς μου σε μια έκθεση του Ελ Γκρέκο στην Εθνική Πινακοθήκη. Θυμάμαι τον εαυτό μου να συγκλονίζεται από τον τρόπο που διαχειρίζεται τα θέματα του, δεν ήταν πια η αποτύπωση της πραγματικότητας το θέμα αλλά η αίσθηση και τα συναισθήματα που αποτύπωνε μέσα από αυτό. Αυτή την ημέρα αγάπησα την ζωγραφική όπως δεν είχα αγαπήσει τίποτα μέχρι τότε. Αυτό δεν άλλαξε ποτέ. Η ενασχόληση με τη φωτογραφία ήρθε πολύ αργότερα, μέσω ενός συμφοιτητή μου στο μαθηματικό που σπούδαζα τότε. Αγάπησα την φωτογραφία σχεδόν το ίδιο με την ζωγραφική, είχε μια αμεσότητα που με γοήτευε και το τεχνικό της κομμάτι ιντρίγκαρε τον μαθηματικό μέσα μου.

Μετά το πέρασμα των ετών πιστεύεις σε δικαιώσε η επιλογή σου;

Ναι απόλυτα, τα μαθηματικά που σπούδασα στην αρχή τα αγαπώ εξίσου πολύ με την τέχνη αλλά εμπεριέχουν μια μοναξιά που δεν μου ταιριάζει τόσο. Το να μοιράζομαι αυτό που κάνω έχει σχεδόν την ίδια σημασία για εμένα με την ίδια μου την τέχνη και έτσι η επιλογή ήταν εύκολη.
Επιπλέον είμαι τυχερός και μπορώ να ζω από αυτό.

Μίλησε μου για την εμπειρία σου στην Αυστρία που έκανες έκθεση ζωγραφικης φωτογραφίας και visual σ’ ένα από τα σημαντικότερα μουσεία της Αυστρίας το Museum Arbeitswelt Steyr.

Γενικά όλα αυτά έγιναν μια περίοδο πολύ δύσκολη για την Ελλάδα, μέσα στη βαθιά οικονομική ύφεση και στην αποκορύφωση  του προσφυγικού. Αυτό πραγματευόμουν κι εγώ σαν καλλιτέχνης σε αυτή την έκθεση. Ήταν τεράστια τιμή μου που με εμπιστεύτηκε ένα τόσο μεγάλο μουσείο να κάνω μια ατομική έκθεση εκεί και μάλιστα μια περίοδο που ολόκληρη η Ευρώπη δεν μας έβλεπε με καθόλου καλό μάτι. Έτσι λοιπόν πήγα περιμένοντας ένα απόλυτα εχθρικό περιβάλλον. Αλλά τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά. Εισέπραξα ένα τεράστιο ενδιαφέρον και αγάπη για την πατρίδα μου και τις δυσκολίες που περνούσε. Από «απλούς» ανθρώπους μέχρι υψηλόβαθμους αξιωματούχους του Αυστριακού κράτους ρωτούσαν με πραγματικό  ενδιαφέρον πώς ο καθένας μπορούσε να βοηθήσει. Άλλωστε για αυτό ακριβώς το λόγο είναι η τέχνη για να ενεργοποιεί και να προβληματίζει τους ανθρώπους.

Έχεις ακόμη μια επιτυχία στο ενεργητικό σου… φωτογραφίες σου φιλοξενήθηκαν στο περιοδικό Νational Geographic… πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία ποια είναι τα συναισθήματα σου; Αισθάνθηκες ότι και εσύ με τον τρόπο σου συνέβαλες στην προβολή της χώρας μας, και συγκεκριμένα της Ελληνικής κουζίνας στο εξωτερικό;

Ήταν ένα μικρό αφιέρωμα στην ελληνική κουζίνα σε συνεργασία με το εστιατόριο «μαύρο πρόβατο». Ξεκίνησε ως κάτι απλούστερο αλλά τελικά άρεσε τόσο στους ανθρώπους του περιοδικού που του αφιέρωσαν και περισσότερες σελίδες και η σελίδα περιεχομένων του τεύχους καλυπτόταν εξολοκλήρου από μια φωτογραφία μου.

Πλέον ασχολείσαι περισσότερο σαν φωτογάφος έχοντας μόνιμες συνεργασίες με μεγάλα brands και ανθρώπους του θεάματος… ποια συναισθήματα σου γεννά αύτη η εξελιξή της καριέρας σου; Μήπως τελικά και η φωτογραφία είναι μια μορφή τέχνης που κρύβει πολλά;

Η φωτογραφία αυτή κάθε αυτή είναι μια μορφή τέχνης που αγαπώ και προσπαθώ να υπηρετώ με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Η αλήθεια είναι ότι η διαφημιστική φωτογραφία είναι κάτι πολύ ειδικό. Έχει μια δική της γλώσσα διαφορετική από αυτή της καθαρόαιμης τέχνης, είναι εφαρμοσμένη τέχνη. Οπότε μου πήρε χρόνο για να την κατανοήσω και να την κατακτήσω στο βαθμό που μπορώ. Η συνεργασία με μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες μου έδωσε την δυνατότητα να καταλάβω πώς λειτουργεί η διαφήμιση μέσα από το πρίσμα του πελάτη. Ήμουν πολύ τυχερός γιατί συνεργάστηκα με χαρισματικούς ανθρώπους από τον τομέα του marketing που μου πέρασαν όλη αυτή τη λογική. Χωρίς ποτέ να μου ζητάνε να απορρίψω την δίκη μου αισθητική και νοοτροπία .

Πλέον παρατηρείται μια μαζική φωτογραφική έξαρση στα sosial media και κυριώς στο Instagram… πιστεύεις υπάρχουν ταλέντα έκει μέσα… ύπαρχει η συναισθηματική ματιά του φωτογράφου ή λειτουργεί όλο αυτό καθαρά εμπορικά; Να πουλήσω μια φωτογραφία να διαφημίσω μια εταιρία κ.τ.λ. 

Η δυνατότητα που μας έχει δώσει η τεχνολογία και κυρίως τα κινητά τηλέφωνα , να έχουμε μια αρκετά καλή φωτογραφική μηχανή συνέχεια μαζί μας θεωρώ ότι είναι εξαιρετικά βοηθητική για την τέχνη της φωτογραφίας. Πολλοί άνθρωποι που δεν θα είχαν ασχοληθεί ποτέ αγάπησαν την φωτογραφία λόγω του κινητού τους τηλεφώνου και των social media. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να ξεπηδάνε συνεχώς νέα ταλέντα στο χώρο που μόνο σαν καλό μπορώ να το θεωρήσω. Ως προς το εμπορικό κομμάτι, αυτό είναι κάτι που πάντα συνυπήρχε με την τέχνη. Τα περισσότερα αριστουργήματα της αναγέννησης προέκυψαν από παραγγελίες πλουσίων της εποχής, οπότε μην το καταδικάζουμε. Το μοναδικό ψεγάδι σε όλο αυτό είναι ίσως οι υπερβολικά έξυπνες μηχανές που μας κάνουν λιγότερο τεχνικούς φωτογράφους. Η φωτογραφική μηχανή του κινητού μας τηλεφώνου, όσο καλό κινητό και να έχουμε, δεν είναι επαγγελματική φωτογραφική μηχανή παίρνει μόνη της τις αποφάσεις για εμάς και δεν μας δίνει την ευκαιρία να εξελιχθούμε πολύ. Οπότε εγώ προτείνω όταν την αγαπάμε την φωτογραφία ας αγοράσουμε μια κανονική μηχανή για να μάθουμε και τη λειτουργία της και κατά συνέπεια την εικόνα που θελουμε.

Η φωτογραφία και τα προγράμματα φωτογραφίας συνεχώς εξελίσσονται… πλέον μια φωτογραφία μέσα στα τόσα φίλτρα επεξεργασίας μοιάζει σαν να μην είναι αληθινή… εσένα ποια είναι η γνώμη σου για αυτό; Ποια προγράμματα μας δίνουν ένα καλό αποτέλεσμα αλλά και φυσικό ταυτόχρονα;

Η απάντηση είναι απλή αλλά και πολύπλοκη ταυτόχρονα. Αν θέλεις κάτι για εκτύπωση τα επαγγελματικά προγράμματα είναι μονόδρομος Photoshop, Capture One κλπ. Τώρα για χρήση σε social media που είναι χαμηλή η ανάλυση και μεγάλη η συμπίεση των χρωμάτων μπορούμε να είμαστε πιο ελαστικοί, αλλά με μέτρο πάντα.

Θα ήθελες να μου πεις κάποιους φωτογράφους που θαυμάζεις και γιατί;

Θαυμάζω πολλούς φωτογράφους για διαφορετικούς λόγους τον κάθε ένα. Από εικαστικούς μου αρέσει πολύ ο Gregory Crewdson γιατί μου αρέσει πολύ ο τρόπος που διαχειρίζεται την έννοια του ανοίκειου με ταυτόχρονα άψογη τεχνική. Από μόδα μου αρέσει πολύ ο Nick Knight για την ιδιαίτερη αισθητική του και την τόλμη του σε ένα εξαιρετικά συντηρητικό χώρο όπως είναι η φωτογραφία μόδας.

Μέχρι στιγμής ποια θεωρείς την σημαντικότερη συνεργασία που είχες σαν φωτογράφος;

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξεχωρίζω κάποια ως προς τη σημαντικότητα, ξεχωρίζω κάποιες ως προς το ότι περάσαμε πολύ όμορφα και το αποτέλεσμα μου άρεσε. Γενικά οι φωτογραφισεις για τον Nikos Manafis design είναι πάντα μια πρόκληση και πάντα πιο πολύπλοκες από τις προηγούμενες, πρόσφατα μάλιστα κάναμε μια φωτογράφιση για μια μηχανή που δεν έχει βγει ακόμα στην παραγωγή.

Τέλος πες μου αν ερχόταν ένα νέο παιδί και σου ελεγε θέλω να γίνω φωτογράφος, τι θα του έλεγες; Ποιες θα ήταν οι συμβουλές σου; 

“Learn the rules like a pro, so you can break them like an artist.”  Picasso
Δηλαδή για να υπάρξει η καλλιτεχνική απελευθέρωση πρέπει πρώτα να υπάρξει η τεχνική γνώση. Να μην ασχολείται με λεπτομέρειες σε φακούς κλπ αλλά πώς χειρίζεται τον εξοπλισμό του και μπορεί να πάρει τα πάντα από αυτό. Ως προς την μετέπειτα εξέλιξη πρέπει να διατηρήσει την αισθητική του και οι πελάτες θα έρθουν με βάση αυτή. Αν είσαι αυθεντικός αυτό φαίνεται και στη δουλειά σου .

https://www.yiamouris.com/
Instagram: @yiamouris
Facebook: Antonis Yiamouris

Related Articles

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to top button