Arts

4 ταινίες βασισμένες στις αληθινές ιστορίες πολύ σπουδαίων ανθρώπων!!!

1. Men of Honor, 2000


Το ‘Men of Honor’ είναι μια αμερικανική δραματική ταινία η οποία αφηγείται την ιστορία του Carl Maxie Brashear (Cuba Gooding Jr), του πρώτου αφροαμερικανού δύτη στην ιστορία του αμερικανικού ναυτικού.

O Brashear είναι μία καταπληκτική προσωπικότητα, ένας δυναμικός άντρας όπου αν και το χρώμα του δέρματος του στην Αμερική του 1950 “λειτουργούσε” απαγορευτικά ώστε να μπει στη Σχολή Καταδύσεων του Ναυτικού των Η.Π.Α., με τη δύναμη της θέλησης και την αδιάκοπη προσπάθεια του, κατάφερε και αποφοίτησε. Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων συνάντησε πολλά εμπόδια, χλευασμό, σαμποτάζ και απαξιωτικά σχόλια τόσο από τους συναδέλφους του όσο και από τους ανωτέρους του.

Σημαντικό σημείο στην πλοκή της ταινίας αποτελεί η έντονη κόντρα του με τον Billy Sundey (Robert De Niro), τον δυναμικό εκπαιδευτή του, γνωστό τόσο για τα ηρωικά του κατορθώματα όσο και για τον αχαλίνωτο χαρακτήρα του. O Sundey αμφισβητούσε συνεχώς τις ικανότητες του Brashear όμως η εξυπνάδα, η καλοσύνη, η επιμονή και η αποφασιστικότητα του δεύτερου, είχαν σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μία δυνατή φιλία ανάμεσα στους δύο άντρες.

Λίγα χρόνια αργότερα ένα ατύχημα του Brashear τον οδηγεί δυστυχώς στον ακρωτηριασμό του αριστερού του ποδιού. Μετά από πολύ προσπάθεια και συνεχή προσωπικό αγώνα ο Brashear καταφέρνει να ξεπεράσει τον εαυτό του και να “σταθεί στα πόδια του”… τότε αποφασίζει να μην παραιτηθεί από τη ζωή και από το όνειρο του δλδ τη δουλειά του δύτη. Ο Brashear δίνει μία απίστευτη μάχη ώστε να γυρίσει πίσω στη δουλειά του παρόλο το πρόβλημα υγείας του και τελικά καταφέρνει να γίνει ο πρώτος ακρωτηριασμένος δύτης του αμερικανικού ναυτικού.

Για δεύτερη φορά μέσα σε αυτή την υπέροχη ταινία βλέπουμε, ότι όταν ένας άνθρωπος έχει στόχο καμία συνθήκη, κανένας εξωτερικός παράγοντας, κανένα χρώμα δέρματος, κανένα ακρωτηριασμένο πόδι δεν μπορούν να σταθούν εμπόδιο και να τον αποτρέψουν ώστε να πετύχει αυτό που έχει ονειρευτεί… εξάλλου όπως είχε δηλώσει και ο ίδιος ο Carl Brashear: “Δεν είναι αμαρτία να ‘πέσεις κάτω’, είναι αμαρτία να ‘παραμείνεις’ κάτω… δεν θα αφήσω ποτέ κανέναν να κλέψει το όνειρο μου!!!”

2. The Pursuit of Happyness, 2006


Το Pursuit of Happyness είναι μία αμερικανική βιογραφική ταινία που περιγράφει τη ζωή του επιχειρηματία Chris Gardner (Will Smith). Συγκεκριμένα αναφέρεται στον δύσκολο αγώνα που έδωσε ο Gardner όταν σε νεαρή ηλικία και για περίπου ένα χρόνο, βίωσε την εγκατάλειψη της συζύγου του, έμεινε άνεργος, άστεγος ενώ παράλληλα είχε αναλάβει τη φροντίδα του μικρού του υιού.

Ο Chris Gardner αν και τρομερά ευφυής ξεκίνησε την καριέρα του σαν πωλητής ιατρικών μηχανημάτων. Δυστυχώς όμως τα μηχανήματα ήταν ακριβά, οι γιατροί δεν τα αγοράζαν και κάπως έτσι ο Gardner αδυνατούσε να καλύψει τις υποχρεώσεις του, με αποτέλεσμα οι λογαριασμοί να μένουν απλήρωτοι, να μην υπάρχουν χρήματά για να πληρωθεί το ενοικίο ενώ η γυναίκα του μη αντέχοντας να αντιμετωπίσει όλη αυτή την κατάσταση, παίρνει την απόφαση να τον εγκαταλείψει. Η ζωή του Gardner μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα παίρνει μια απροσδόκητη τροπή και πραγματικά γίνεται κόλαση.

Έτσι λοιπόν όντας άνεργος και άστεγος και έχοντας παρέα και το παιδί του, βιώνει τις χειρότερες στιγμές της ζωής του. Παρόλο που ο Gardner κάποιες φορές λυγίζει και νιώθει απελπισία και απόγνωση, βαθειά μέσα του ξέρει ότι δεν πρέπει να τα παρατήσει, ότι οφείλει να παλέψει τόσο για τον ίδιο, όσο και για τον υιό του. Κάπως έτσι κάνει αίτηση για μία μεγάλη χρηματιστηριακή εταιρία, την Dean Witter. Μετά από μία επεισοδιακή συνέντευξη καταφέρνει να εντυπωσιάσει όλους τους παρευρισκόμενους, με το χιούμορ και την οξυδέρκεια του και τελικά γίνεται δεκτός ως ένας από τους είκοσι μη αμειβόμενους ασκούμενους σε ένα εξάμηνο πρόγραμμα πρακτικής άσκησης.

Ο Gardner αν και ξέρει ότι θα περάσει δύσκολα, μιας και είναι ένας απλήρωτος ασκούμενος σε μία πολύ απαιτητική εταιρία που δεν του δίνει καθόλου ελεύθερο χρόνο ώστε να αναζητήσει μία δεύτερη δουλειά, έχει μεγάλη πίστη στον εαυτό του και στις δυνατότητες του και κάνει απίστευτο κουράγιο, σφίγγει τα δόντια και στέκεται όρθιος σε όλες τις αναποδιές που προκύπτουν. Πατέρας και υιός διανυκτερεύουν συχνά σε καταφύγιο αστέγων, τρώνε σε συσσίτια του Δήμου ενώ για έξτρα χρήματα ο Gardner γίνεται επί πληρωμή αιμοδότης.

Μετά τους έξι μήνες και έχοντας ζήσει απίστευτες καταστάσεις, ο Gardner παίρνει τη δουλειά του χρηματιστή στην Dean Witter. Σ’ αυτό το σημείο της ταινίας πραγματικά θα νιώσετε ένα αίσθημα δικαίωσης, ένα αίσθημα χαράς για έναν άνθρωπο που πάλεψε και η ζωή τον αντάμειψε γιατί το άξιζε.

Ο Gardner είναι ένας άνθρωπος έμπνευση για πόλλους από εμάς, ένας άνδρας που δεν φοβάται τη ζωή, γεννημένος μαχητής, με έντονα ανεπτυγμένο το ένστικτο της επιβίωσης και απίστευτα δυναμικό χαρακτήρα. Η ιστορία του μας υπενθυμίζει ότι όλα μπορούν να συμβούν αφού η ζωή είναι γεμάτη με ανατροπές. Σίγουρα θα βιώσουμε περιόδους με πολλές χαρές όμως σίγουρα θα βιώσουμε και περιόδους με πολλές λύπες. Όπως και να έχει όμως, όταν έρθουν οι δυσκολίες δεν πρέπει να δειλιάσουμε πρέπει να σταθούμε με υπερηφάνεια απέναντι τους και να τις αντιμετωπίσουμε!!!

3. The Music of Silence, 2017


Το ‘The music of silence’ είναι μία ιταλική βιογραφική ταινία για την ζωή του Andrea Bocelli (Toby Sebastian) βασισμένη στο μυθιστόρημα, που γράφτηκε από τον ίδιο τον τενόρο το 1999. Στην ταινία αυτή βλέπουμε τη ζωή του Andrea Bocelli από την παιδική του ηλικία μέχρι την αρχή της μεγάλης του καριέρας.

Ο Bocelli είναι ένας άνθρωπος που γεννήθηκε με μία χαρισματική φωνή όμως βλέποντας τη ταινία θα διαπιστώσετε ότι τίποτα δεν του χαρίστηκε. Ήταν ένα παιδί που από μικρή ηλικία λάτρευε τη μουσική. Σε ηλικία μόλις έξι ετών παρακολούθησε μαθήματα πιάνου και λίγο αργότερα έμαθε να παίζει φλάουτο, σαξόφωνο, τρομπέτα και άλλα μουσικά όργανα. O Bocceli όμως, πέρα από την κλίση του στη μουσική, ξεχώριζε και για την καταπληκτική και βελούδινη φωνή του.

Αν και η ζωή τον έφερε αντιμέτωπο με μια πολύ κακή συγκυρία, μιας και σε πολύ μικρή ηλικία διαγνώσθηκε με συγγενές γλαύκωμα και τυφλώθηκε εντελώς στην ηλικία των 12 ετών, ο υπέροχος αυτός άνθρωπος δεν το έβαλε κάτω. Συνέχισε να παλεύει καθημερινά αποδεικνύοντας σε όλους ότι η τύφλωση είναι απλά ένα γεγονός που συμβαίνει στη ζωή του, το οποίο όμως δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο για να ακολουθήσει την μεγάλη του αγάπη, το τραγούδι. Κάπως έτσι σε ηλικία 14 ετών κερδίζει το πρώτο του βραβείο στον διαγωνισμό τραγουδιού Margherita d’Oro στο Viareggio, με το τραγούδι “O sole mio”. Αυτή η νίκη, έδωσε φτερά στον Bocceli και τον έκανε να πιστέψει πιο πολύ στον εαυτό του και στις δυνατότητες του.

Έχοντας εκτός από εξαίσια φωνή αλλά και ένα αστραφτερό μυαλό σπούδασε νομική ακούγοντας τα μαθήματα του ηχογραφημένα, μιας και εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχε δυνατότητα να βρει βιβλία σε γραφή braille ενώ παράλληλα δούλευε σε ένα πιάνο-μπαρ για τα προς το ζην. Δούλεψε ένα χρόνο σαν δικηγόρος όμως βαθειά μέσα του δεν ένιωθε ευτυχισμένος. Η μουσική και συγκεκριμένα το τραγούδι ήταν όλη του η ύπαρξη, κάτι που αποτυπώνεται πολύ έντονα σε όλη την διάρκεια του φιλμ.

Κατά την διάρκεια της πορείας του, ο Bocceli συνάντησε άτομα που τον αμφισβήτησαν, που του έλεγαν ότι η φωνή του δεν έχει την δυναμική και την έκταση ώστε να ασχοληθεί με το τραγούδι επαγγελματικά και να γίνει τενόρος. Στην αρχή αυτά τα σχόλια ίσως τον απογοήτευαν, μετά όμως τον πείσμωναν. Ο Bocceli παρά την τύφλωση του, ήταν ένας άνθρωπος δυνατός δεν τα παράτησε ποτέ και πάντα προσπαθούσε να γίνεται καλύτερος.

Το 1986 υπήρξε μια χρονιά σταθμός στη ζωή του σπουδαίου ερμηνευτή. Σε ένα master class στο Τορίνο τον άκουσε ο Ιταλός τενόρος Franco Corelli όπου και επαίνεσε την φωνή του και συμφώνησαν να του παραδώσει ιδιαίτερα μαθήματα φωνητικής. Με την καθοδήγηση του δασκάλου του, πολλές ώρες πρόβας, μεγάλα διαστήματα αφωνίας (ώστε να ξεκουράζει τη φωνή του) πολύ κόπο, πολύ δουλειά και απύθμενη δύναμη ψυχής, ο Andrea Bocceli τα κατάφερε και κατάκτησε την κορυφή.

Ο άνθρωπος αυτός είναι ένα παράδειγμα προς μίμηση, είναι η απόδειξη ότι η πραγματοποίηση των ονείρων μας αν πιστέψουμε στον εαυτό μας είναι απλά μονόδρομος. Εξάλλου όταν θέλεις πάρα πολύ κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να τα καταφέρεις. (Paulo Coelho, Αλχημιστής)

4. 127 Hours, 2010


Το 127 Hours είναι αμερικανική/αγγλική βιογραφική δραματική ταινία ή όποια βασίζεται στην αυτοβιογραφία του Aron Ralston (James Franco), ο οποίος ενώ εξερευνούσε τα βουνά του Canyonlands National Park της Utah (U. S. A.), παγιδεύτηκε σε ένα φαράγγι και έμεινε εκεί για περισσότερο από πέντε μέρες.

Ο νεαρός πεζοπόρος, γεμάτος αυτοπεποίθηση και σιγουριά ξεκίνησε για μία ακόμη περιπέτεια μέσα στη φύση, κάνοντας όμως το λάθος να μην ενημερώσει κανέναν από το κοντινό του περιβάλλον για τον προορισμό του. Κατά τη διάρκεια της πεζοπορίας του και σε μια προσπάθειά του να περάσει ένα φαράγγι, γλίστρησε και έπεσε μέσα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να εγκλωβίστει, ενώ κατά την πτώση του το δεξί του χέρι συνθλίβεται ανάμεσα σε δύο βράχους.

Στη διάρκεια της περιπέτειάς του, ο Ralston στριμωγμένος σε μια μικρή, ασφυκτική τρύπα, με μια αχτίδα ουρανού πάνω από το κεφάλι του, καταβεβλημένος από την πείνα και τη δίψα και ελάχιστα εργαλεία που θα τον βοηθούσαν στην επιβίωση του, σκέφτεται τους φίλους του, την αγαπημένη του, την οικογένειά του και επανεξετάζει ολόκληρη τη ζωή του. Βιώνει την απόλυτη υπαρξιακή αμφισβήτηση, αναθεωρεί σχέσεις, συνειδητοποιεί τα λάθη του, αναπολεί όμορφες στιγμές, θυμώνει με τον εαυτό του και αν και βρίσκεται κάτω από τραγικές συνθήκες ασιτίας δεν χάνει την ελπίδα και το κουράγιο του ενώ συνεχώς μηχανεύεται τρόπους για να κρατηθεί στη ζωή.

Για να ελευθερωθεί λοιπόν κάνει το αδύνατο – δυνατό και φτάνει στο σημείο να ακρωτηριάσει με το μαχαίρι του, το ήδη νεκρωμένο του χέρι. Αιμόφυρτος και με λιγοστές δυνάμεις περπάτησε αρκετά μίλια μέσα στην έρημο μέχρι να συναντήσει τυχαία κάτι περαστικούς ώστε να τον βοηθήσουν να σωθεί και να δοθεί ένα τέλος στο μαρτύριο του.

Ο Ralston μέσα από αυτή την άσχημη εμπειρία, γνώρισε καλύτερα τον εαυτό του, αναθεώρησε τα θέλω του και πήρε σημαντικές αποφάσεις για την ζωή του. Παντρεύτηκε, έγινε πατέρας και αν και έχει μόνο ένα χέρι, συνεχίζει να εξερευνά τη φύση.

Η ταινία αυτή είναι μία απίστευτη ιστορία επιβίωσης. Αν και κατά τη διάρκεια αυτών των 127 ωρών όλα έδειχναν ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα σωτηρίας, η δύναμη της ψυχής αυτού του νεαρού άντρα ήταν σαρωτική και επί της ουσίας του χάρισε τη ζωή. Η πίστη στον εαυτό μας και στις δυνατότητες μας είναι ίσως τα πιο σημαντικά όπλα στην φαρέτρα μας. Μην ξεχνάτε άλλωστε ότι όλοι κρύβουμε μέσα μας περισσότερη δύναμη από εκείνη που πιστεύουμε πως έχουμε!!!

Show More

Related Articles

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to top button