Ο Στέφανος Ξενάκης είναι ο άνθρωπος που αν πάρεις τα βιβλία του στα χέρια σου, αν παρευρεθείς σε μια διάλεξη του, ή αν είσαι λιγο πιο τυχερός όπως ήμουν εγώ και μιλήσεις μαζί του, σίγουρα θα σε εμπνεύσει και θα σε βοηθήσει να δεις τη ζωή με έναν άλλο τρόπο, θα έλεγα με μία άλλη ματιά ίσως πιο γλυκιά ίσως πιο τρυφερή, ίσως πιο αληθινή…. Είναι ένας άνθρωπος που ξέρει να ονειρεύεται, που επιθυμεί να ζει όμορφα και θέλει καθημερινά να κάνει μικρά βήματα ώστε να βελτιώνει τη ζωή του… Αν και είναι πράγματα αυτονόητα, δυστυχώς οι περισσότεροι από εμάς τα έχουμε ξεχάσει ζώντας ζωές γεμάτες φόβο,θυμό, άγχος ψάχνοντας ψεύτικη ευτυχία σε υλικά αγαθά, σαθρές απολαύσεις και ανούσιες συζητήσεις. Ο Στέφανος λοιπόν μέσα από τις ιστορίες και τα λόγια του, θέλει να μας βοηθήσει όλους εμάς εκεί έξω να προσπαθήσουμε να ζήσουμε μια ευτυχισμένη ζωή, μια ζωή που την ευτυχία όπως λέει δεν πρέπει να την ψάχνουμε απλά δεν πρέπει να την εμποδίζουμε.
Αν και ο Στέφανος είναι πτυχιούχος του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (πρώην ΑΣΟΕΕ) κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου (ΜΒΑ) από το Manchester Business School και εργάστηκε στο χώρο των ΜΜΕ και της Διαφήμισης από το 1993 έως το 2015,κάποια στιγμή αισθάνθηκε ότι θέλει να περιπλανηθεί σε άλλα μονοπάτια και κάπως έτσι αποφασίζει να ασχοληθεί αποκλειστικά με το δικό του πάθος, την τέχνη της ζωής. Οι όροι αυτοβελτίωση και προσωπική εξέλιξη είναι στόχοι ζωής για εκείνον , τους οποίους υπηρετεί με αγάπη μέσα από τις διαλέξεις του, τα συγγραφικά του έργα και φυσικά μέσα από το σπουδαίο του εγχείρημα το “Ναι, Μπορώ” ενα μάθημα αξιών και αυτογνωσίας το οποίο φιλοδοξεί να μπει σε όλα τα σχολεία της Ελλάδας.
Τα λόγια του Στεφάνου άγγιξαν θα μπορούσα να πω την ψυχή μου… μου θύμισαν ότι δεν πρέπει να αφήνω τη ζωή να με προσπερνά…ότι είναι σημαντικό να βάζω στόχους δίνοντας όμως την υπόσχεση στον εαυτό μου ότι θα τους τηρήσω και φυσικά ότι δεν πρέπει ποτέ να σταματήσω να ονειρεύομαι και να προσπαθώ να κάνω τη ζωή μου πιο όμορφη, ακόμη και αν έχουν έρθει τα πάνω κάτω. Όλα αυτά που αισθάνθηκα εγώ μέσα από τα λόγια του Στέφανου τα έχουν αισθανθεί χιλιάδες άνθρωποι στην Ελλάδα διαβάζοντας τα βιβλία του, τα οποία μέσα σε λίγο διάστημα έγιναν ανάρπαστα. Το πρώτο του βιβλίο με τίτλο “Το Δώρο”, γίνεται No 1 στη λίστα των Best sellers ενώ λίγο αργότερα ακολουθεί ο “Κάπταιν – Γράμματα στον μπαμπά μου” που είναι ένα βιβλίο κυριολεκτικά κατάθεση ψυχής. Πριν λίγο διάστημα εκδόθηκε το νέο βιβλίο του Στέφανου Ξενάκη με τίτλο, “Το δώρο 2” ένα βιβλίο που πιστεύω θα σας ταξιδέψει και θα δώσει μία εύθυμη νότα στις καλοκαιρινές σας διακοπές….
Είμαι σίγουρη ότι διαβάζοντας αυτή τη συνέντευξη θα μπείτε στη διαδικασία να κάνετε έναν ουσιαστικό διάλογο με τον εαυτό σας, θα αναθεωρήσετε διάφορες καταστάσεις, θα προβληματιστείτε αρκετά για τον τρόπο που ζείτε τη ζωή σας και εν τέλει θα καταλάβετε ότι μπορείτε να γίνετε πολύ ευτυχισμένοι αρκεί να το θελήσετε πραγματικά.
Στέφανε ποτέ έγινε αυτό το “κλικ” μέσα στη ψυχή σου που σε έκανε να καταλάβεις ότι θες να αλλάξεις ρότα στη ζωή και θες να ασχοληθείς με την αυτοβελτίωση και γενικά την προσωπική σου εξέλιξη;
Εδώ και πολλά χρόνια όταν διάβαζα κάποιο βιβλίο ή παρακολουθούσα κάποιο σεμινάριο σχετικό με την αυτοβελτίωση λες και κάτι βαθειά μέσα μου ταραζόταν. Λες και ξυπνούσε κάτι πολύ παλιό. Σα τη μέλισσα στο μέλι. Το 2015 όταν έκλεισα την εταιρία μου πλέον αποφάσισα να ασχοληθώ με αυτό. Η ζωή είναι σαν ένα μεγάλο ρεύμα που σε παρασέρνει προς το σκοπό της ζωής σου είτε το θες είτε όχι. Αν το ακολουθήσεις θα γίνεις δυνητικά ευτυχισμένος. Αν πας συστηματικά κόντρα μπορεί και να αρρωστήσεις.
Γιατί πιστεύεις οι περισσότεροι άνθρωποι εστιάζουμε σε λάθος πράγματα όπως χαρακτηριστικά λες και εσύ, με αποτέλεσμα να συμβιβαζόμαστε και να μην προσπαθούμε να βελτιώσουμε πραγματικά τη ζωή μας ώστε να βρούμε την προσωπική μας ευτυχία;
Το πρόβλημα είναι το βόλεμα το οποίο κάποιες φορές είναι χειρότερο από το θάνατο…”που να τρέχω”, “καλά είμαστε εδώ”, “καλύτερα το διάολο που ξέρεις παρά αυτόν που δεν ξέρεις”, “κάτσε στα αβγά σου”, “better safe than sorry” είναι οι εκφράσεις που μας κλέβουν τα όνειρά μας. Κι όμως η ζωή αρχίζει πέρα από τη ζώνη ασφάλειας. Βασικά φόβος είναι για το άγνωστο. Τον φόβο θα τον νιώσουμε όλοι. Κάποιους θα τους ακινητοποιήσει και θα πονέσουν μακροπρόθεσμα (η δράση που δεν γίνεται δράση γίνεται με μαθηματική ακρίβεια πόνος) και κάποιους θα τους κινητοποιήσει να πάνε μπροστά. Τους δεύτερους συνήθως τους λέμε τυχερούς ή κωλόφαρδους.
Στην διάλεξη σου που είχα την τύχη να παρακολουθήσω, ανέφερες μεταξύ άλλων ότι αν δεν μάθουμε να συνδεόμαστε με τους ανθρώπους δεν θα γίνουμε ποτέ ευτυχισμένοι… Πως μπορούμε λοιπόν να μάθουμε να συνδεόμαστε με τους άλλους ανθρώπους;
Είναι όλα συνήθειες. Με μια καλημέρα, με ένα χαμόγελο με ένα τηλέφωνο, με ένα νεύμα, με μια αγκαλιά όταν αυτό θα ξαναείναι εφικτό. Με μια καλή πράξη.
Είναι μονόδρομος η σύνδεση για την ευτυχία. Αν το αποφεύγεις αυτό, είναι σαν να έχεις αποκλείσει τον εαυτό σου από την εθνική και την παλιά και την καινούργια και θες να πας Λαμία. Δεν γίνεται.
Έχεις αναφέρει ότι είναι σημαντικό να αναπτύξουμε μια ποιοτική σχέση με τον εαυτό μας και να μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας… Αγαπώ τον εαυτό μου δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είμαι εγωιστής, έτσι δεν είναι; Που βρίσκεται αυτή η λεπτή γραμμή μεταξύ της φροντίδας του εαυτού μας και του εγωισμού;
Αγαπώ τον εαυτό μου για μένα σημαίνει τον αποδέχομαι και τον αγαπώ γι’ αυτό που είναι χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Και φυσικά όταν αγαπάς κι αποδέχεσαι πραγματικά τον εαυτό σου νομοτελειακά θα τον εξελίξεις. Είναι σαν μια σχέση με τον άνθρωπό σου. Αν τον αγαπάς πραγματικά, θα του κάνεις δωράκια εκπληξούλες κλπ. Η σαν τη σχέση σου με το παιδί σου. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο στον κόσμο αυτό από το να αγαπάς πραγματικά τον εαυτό σου. Η ποιότητα της ζωής σου είναι η ποιότητα της σχέσης σου με τον εαυτό σου. Μας έχουν φορτώσει όμως ενοχές ότι αυτός που παρααγαπάει τον εαυτό του αγγίζει τον κομπασμό, την αλαζονεία κλπ. Είναι άλλο να αγαπάς τον εαυτό σου, κι άλλο να είσαι παρτάκιας. Μπερδεύουμε τις έννοιες συχνά.
“Χαρα+Δράση=Επιτυχία” … γιατί τελικά οι περισσότεροι όμως δεν τολμάμε να δράσουμε; Μήπως τελικά ο φόβος της αποτυχίας είναι πιο δυνατός από την χαρά της δράσης;
Όπως ανέφερα και νωρίτερα, είναι όλα συνήθειες. Κι η δράση είναι συνήθεια κι η αδράνεια είναι συνήθεια. Και χτίζονται με πολύ απλά συμβάντα και συνδέσεις. Αν πεις ότι θα πάρεις τηλέφωνο τον φίλο σου να δεις τι κάνει θα πρέπει να τον πάρεις να δεις τι κάνει. Αν πεις ότι θα πας να περπατήσεις ή να τρέξεις το πρωί θα πρέπει να το κάνεις. Αλλιώς καταλήγεις αφερέγγυος στα μάτια του εαυτού σου, του σημαντικότερου ανθρώπου στη ζωή σου. Όλη σου η ζωή είναι η συμφωνία που έχεις κάνει με τον εαυτό σου. Αν έχετε βαθύτερα οι δυο σας συμφωνήσει στην αδράνεια, αδράνεια θα είναι η ζωή ΣΑΣ. Αν έχετε συμφωνήσει στην δράση, δράση θα είναι η ζωή ΣΑΣ. Συνήθειες είναι όλα όχι καμιά βαθειά φιλοσοφία.
Το πρώτο σου συγγραφικό “παιδί” είναι “Το Δώρο” ένα βιβλίο αυτoβελτίωσης που εκδόθηκε το 2018.” Η Ζωή η ίδια είναι Δώρο. Να τη ζεις. Μην την προσπερνάς”. Τι είναι για σένα λοιπόν “Το Δώρο”; Μέσα από τις ιστορίες σου ποια μηνύματα θες να περάσεις στους ανθρώπους;
Ότι η ΖΩΗ είναι ΔΩΡΟ… και τις περισσότερες φορές τα πραγματικά ΔΩΡΑ έρχονται με πολύ δύσκολο περιτύλιγμα. Εννοείται κι εμένα όταν μου έρχονται τέτοια ΔΩΡΑ δεν χαίρομαι. Δεν είμαι μαζοχιστής. Όμως έχω συνηθίσει να ψάχνω τη λύση μέσα στο πρόβλημα κι όχι το πρόβλημα μέσα στη λύση. Όπως έλεγε κι η Λουίζ Χέι, “Η ζωή είναι ένα λαχείο που έχουμε κερδίσει όλοι. Όμως οι περισσότεροι δεν θα το εξαργυρώσουν”.
Λίγο αργότερα ακολούθησε το βιβλίο “Κάπταιν – Γράμματα στον μπαμπά μου” . Είναι ένα βιβλίο αφιερωμένο στον μπαμπά σου που “έφυγε” από κοντά μας …θεωρείς ότι μέσα από τη συγγραφή του ίσως βρήκες μια διέξοδο να διαχειριστείς το πένθος; Να του πεις κάποια πράγματα που ίσως δεν είχες προλάβει; Πόσο δύσκολο τελικά είναι να διαχειριστούμε μια απώλεια;
Είναι ακριβώς έτσι για μένα. Το βιβλίο αυτό με λύτρωσε γράφοντάς το, από τον ΤΕΡΑΣΤΙΟ πόνο που βίωσα όταν θρήνησα τον πατέρα μου. Κι είχα εξαιρετική σχέση μαζί του γιατί ήταν πάντα ο Ήρωάς μου. Ποτέ δεν προλαβαίνεις να πεις σε αυτούς που αγαπάς πόσο τους αγαπάς γιατί ο χρόνος τρέχει σαν νερό. Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να είμαστε συνειδητοί για τον χρόνο που τρέχει. Το σ’ αγαπώ και την αγκαλιά μην την αναβάλεις. Προ καιρού μου έστειλε ένας αναγνώστης του ΚΑΠΤΑΙΝ ένα μήνυμα. Πήγαινε κάπως έτσι:
“με τον μπαμπά μου ποτέ δεν είχα καλές σχέσεις. Καμία σχέση με τον Κάπταιν σου. Είχα να μιλήσω χρόνια μαζί του. Διαβάζοντας το βιβλίο σου όμως ένιωσα την ανάγκη να πάω να τον επισκεφτώ. Να δω τι κάνει. Να του πω κάποια ευχαριστώ που ποτέ δεν του είχα πει και να του κάνω μια αγκαλιά. Αυτή η αγκαλιά ήταν η τελευταία που του έκανα γιατί μετά από 6 μήνες πέθανε. Νιώθω πολύ τυχερός που του την έκανα. Εκείνη τη μέρα δεν λύσαμε τα προβλήματά μας. Όμως είχα την ευκαιρία να δω τον μπαμπά μου κι άθελά μου να τον αποχαιρετίσω. Εάν δεν το είχα κάνει θα το είχα μετανιώσει για όλη μου τη ζωή”.
Πριν λίγο καιρό εκδόθηκε το νέο σου βιβλίο με τίτλο “Το δώρο 2″… θα ήθελες να μου πεις λίγα λόγια σχετικά με το περιεχόμενο αυτού του βιβλίου;
Και αυτό το βιβλίο περιέχει καθημερινές ιστορίες από αυτές που συχνά ξεπερνάμε και ξεπετάμε και ξεχνάμε να τις ζήσουμε. Ιστορίες όμως που συχνά κρύβουν όλο το νόημα της ζωής..και μπόλικη αγάπη!!!
Στέφανε είσαι πατέρας δυο κοριτσιών… Πως προσπαθείς να μεταδώσεις στα παιδιά σου όλα αυτά που έχεις κερδίσει μέσα από την διαδρομή της αυτοβελτίωσης;
Μόνο μέσα από το παράδειγμα. Ποτέ από τα λόγια. Άσε που καμιά φορά που τις έπρηζα παλιά μου γκρίνιαζαν. Λέω αυτό που ξέρω αναπαράγω όμως αυτό που είμαι, δεν υπάρχει περίπτωση τα παιδιά σου να έχουν αυτοεκτίμηση αν δεν έχεις εσύ. Δεν υπάρχει περίπτωση τα παιδιά σου να εξελίσσονται εάν δεν εξελίσσεσαι εσύ. Τα παιδιά μας κάνουν αυτό που κάνουμε, σχεδόν ποτέ αυτό που λέμε.
Θα ήθελες να μου μιλήσεις για τη δράση σου το “Ναι, Μπορώ”. Τι αφορά αυτό σου το εγχείρημα;
Είναι ένα πρόγραμμα αυτογνωσίας που φιλοδοξούμε να μπει σε όλα τα σχολεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στη χώρα μας. Απλές ιδέες που τρέχουν ήδη σε πολλά σχολεία. Έχουμε μπόλικο υλικό!!! Για όποιον ενδιαφέρεται μπορεί να μπει στο ΝΑΙ ΜΠΟΡΩ στο youtube και στη σελίδα μας naiboro.gr .
Τελικά μέσα από αυτή την πορεία της αυτοβελτίωσης ποιο είναι το μεγαλύτερο δώρο που κέρδισες;
Η σύνδεση με τους συνανθρώπους μου. Το να γνωρίσω, να βοηθήσω και να βοηθηθώ από πολλούς, πολλούς συνανθρώπους μου. Είμαστε όλοι ΕΝΑ και πρέπει να το καταλάβουμε γιατί όταν πάμε “πάνω” θα το καταλάβουμε μια και καλή.
